Welkom in Cambodja:

Na anderhalve maand in Laos zijn we de grens met Cambodja overgestoken. Overgewandeld eigenlijk, want de grensovergang van Veum Kahm is nog een échte grens, eentje waar je na een halfuurtje zenuwslopend paperassenwerk opgelucht bent dat je het land binnen mag. Een ouderwetse grens zoals we thuis dankzij Europa en Schengen niet meer kennen. De grensovergang wordt nog extra gekruid door een absurde dosis corruptie. Het begint aan Laotiaanse kant, de bus die we vanuit Don Kohn nemen stopt aan het douanekantoor in Laos. Hier stempelen de douaniers "Exit" in je paspoort, zoals altijd als er wat gesjoemel in de lucht hangt schuiven we Roos met een onschuldig glimlachje (kan ze ondertussen perfect) voor ons aan het loket. Met succes, we betalen slechts vier dollar, de kinderen betalen niets. We mogen te voet onder de slagboom door en wandelen vierhonderd meter door niemandsland naar een tafeltje met een bordje "quarentaine" langs Cambodjaanse zijde. Vier ambtenaren met mondmaskertjes vragen ons vriendelijk om een papiertje met enkele gezondheidsvragen in te vullen. Het mag wat vooruitgaan, want ze verzoeken ons om vooral aan te vinken dat we ons vandaag kerngezond voelen. In de gezondheidstoestand van Roosje zijn ze blijkbaar niet geïnteresseerd, want zij moet niets invullen. Cel is apetrots dat hij zelf eentje mag invullen, wij iets minder, want iedere "consultatie" kost één dollar. Klaar voor het serieuze werk wandelen we naar het volgende kantoortje. Onder het toeziend oog van een vijftal douaniers vullen we de formulieren voor het aanvragen van een Cambodjaans visum in. Met de ingevulde documenten sturen we Roos voor ons uit naar het loket. Je vindt weinig informatie over de exacte prijs van Cambodjaanse visa bij grensovergangen over land, maar we hadden ergens gelezen dat kinderen normaal niets betalen, maar wisten niet of dat juist was en vanaf welke leeftijd ze dan wel moeten betalen.

De heren overleggen even en schuiven een rekenmachine onder onze neus, ze vragen 92 dollar, de prijs van 4 visa. De start van een rondje blufpoker. We trekken een verontwaardigd gezicht en melden dat kinderen normaal niets betalen. Na enkele minuten overleggen vragen de heren 10 dollar per kind, we onderhandelen nog wat en kloppen uiteindelijk af op 5 dollar per kind. Niet geheel tevreden, maar met een gevoel dat we de schade nog hebben kunnen beperken stappen we naar het volgende kantoortje tien meter verder, want er is altijd nog plaats voor een extra stempeltje op het visum. Deze geuniformeerde heren vragen ons geamuseerd hoeveel we bij hun collega's betaald hebben en melden ons fijntjes dat kinderen echt wel niet moeten betalen, maar dat we ons geld zeker niet zullen terugzien. Nog 4 stempels en 2 dollar later heten de heren ons officieel welkom in Cambodja.

Na het zachte, lieve Laos geeft Cambodja een wat hardere, ruwere eerste indruk. Er ligt heel wat meer vuil op straat en het verschil tussen arm en rijk is hier duidelijk groter dan in Laos. Hier rijden paard en kar en luxeterreinwagens naast elkaar. In het centrum van Kratie, de stad waar we enkele dagen verblijven zien we 

op straat en in kleine dokterspraktijken opvallend veel mensen aan een infuus hangen. Bij navraag blijken dokters hier voor van alles en nog wat mensen aan het infuus te hangen. Vaak gevuld met een gewone zoutoplossing. Vijf dollar voor een behandeling die in het beste geval een placebo-effect geeft.