Vakantie:

Na enkele dagen in Kratie trekken we verder naar Kampong Cham, een provinciestad waar niet meteen veel te zien is, maar het is wel een ideale basis om het platteland te ontdekken. We huren opnieuw twee brommers en maken een geweldig mooie tocht  langs de Mekong. Verrassend, omdat onze verwachtingen niet meteen hooggespannen waren, Cambodja roept nu eenmaal niet meteen de mooiste associaties op, maar het platteland is geweldig mooi. De houten huizen op hoge poten met dakpannetjes en ornamenten, de toegangstrappen, de gekleurde luifeltjes, de Cambodjanen hebben blijkbaar meer nog dan de Laotianen een natuurlijk gevoel voor esthetiek.

We zijn ondertussen 3 maanden onderweg, halfweg onze tocht en de tijd vliegt naar ons gevoel angstaanjagend snel voorbij. Omdat overnachten in niet altijd even lentefrisse guesthouses, het continue sleuren met je hele hebben en houwen, kilo's "fried rice" en "Pad Thai" binnenwerken en een paar duizend kilometer rondhobbelen in allerlei vehikels z'n sporen nalaat vinden we dat ook reizigers af en toe vakantie verdienden. Die nemen we in Siem Reap, de stad waar wellicht geen hond zou langskomen als de wereldberoemde tempels van Angkor Wat er niet in de buurt lagen. De laatste jaren stijgt het aantal bezoekers tot bijna één miljoen. De tempels zijn trouwens het enige wat heel wat toeristen van Cambodja zien. Jammer, want Cambodja is ondanks een gruwelijk recent verleden een geweldig vriendelijk en mooi land. Een mooi land dat gebogen gaat onder corruptie. De eigenaar van het guesthouse waar we verblijven krijgt op het einde van iedere maand bezoek van een hele stoet ambtenaren van alle mogelijke departementen, allemaal eisen ze hun deel van de koek. We zien regelmatig politiecontroles, de agenten zijn behoorlijk creatief met het uitdelen van boetes. Cambodjanen die overdag het licht van hun bromfiets laten branden gaan vlotjes aan de kant en betalen gelaten hun boete. Geen papierwerk, geen pv's, cash in de handjes van de ijverige flikken.
De toeristische industrie in Siem Reap draait volledig op commissiesystemen. De bus waarmee we de stad binnenrijden parkeert zich onmiddellijk op een afgesloten terrein. Tuktuk-chauffeurs die de busmaatschappij maandelijks een fors bedrag betalen staan netjes naast de bus geparkeerd. Zij mogen als eersten klanten van de bus snoepen, achter de gesloten poort wachten hun collega's op de overschot. De eigenaar van het guesthouse waar we gereserveerd hebben stuurt gratis een eigen driver naar het busstation, hij moet wel want anders geraakt de helft van de klanten nooit tot bij hem.  Tuktuk-chauffeurs zullen toeristen immers overhalen om naar een ander guesthouse te gaan, waar zij op hun beurt dan weer een commissie krijgen. Het gebeurt ook dat er bij aankomst iemand staat met een bordje met je naam op terwijl je geen hotel gereserveerd hebt. Dan heeft de eigenaar van je vorige hotel, bijvoorbeeld in Phnom Penh je naam verkocht aan een collega in Siem Reap. Een systeem van communicerende vaten waar iedereen z'n graantje van meepikt.