De bus:

Als je met het openbaar vervoer door een land trekt leer je het van binnenuit kennen. Samen met de kippen, zwijntjes, snottebellenkinderen, oma's en opa's reis je door de buik van de samenleving. In Laos is iedere rit weer een klein avontuur.
Waar je in Thailand nog kan kiezen tussen VIP-bussen, expressbussen, slaapbussen, en het ultieme:
de minivan met airconditioning... kunnen mensen in Laos, tenzij in de meer toeristische steden, enkel op de lokale bus. Goed genoeg voor iedereen, want heel veel klassenverschillen zien we nog niet in dit ontwikkelingsland. Enkel rond de grotere steden zie je af en toe wat villa's verrijzen. Met z'n allen dus op de lokale bus, en liefst zonder morren, want de consument is in Laos nog niet echt mondig. Geen fiets- trein- tram- of busbelangenorganisaties,  maar met z'n allen braafjes schudden op het ritme van de bus.
Mensen zijn hier al geweldig tevreden als ze uberhaupt op hun bestemming geraken, op welke manier of wanneer is van minder belang.

Een beschrijving van een gemiddelde reisdag in laos:
We willen vanmorgen met de bus van Savannaketh naar Pakse. 275 kilometer over "route 13", de hoofdweg die vanuit Vientianne naar het zuiden loopt. Een route waar heel wat bussen op pendelen, dus we trekken zonder tickets of idee van vertrekuren naar het busstation. We zoeken eerst een tuktuk, want in Laos liggen de busstations vaak enkele kilometers buiten het centrum. De eerste tuktuk die voorbijrijdt is vrij, niet moelijk want we vermoeden dat er in Laos meer tuktuks dan inwoners zijn. We zwieren onze rugzakken en onszelf in het kleine vehikel, we onderhandelen wat over de prijs waarna de man tegen 3 per uur begint te rijden terwijl zijn blik de weg afspeurt. Blijkbaar is hij de enige moer die z'n rechterachterwiel op de as houdt onderweg ergens verloren. In Laos is een oplossing nooit veraf dus de man stopt plots en trekt een spurtje naar god mag weten waar en komt enkele minuten later terug met een nieuwe moer. De vriendelijke "falangs" helpen hem wel even, bij gebrek aan krik, om z'n karretje op te heffen, vier minuten later snorren we naar het busstation.
We hebben geluk, er staat een bus klaar richting Pakse. Een grote bus deze keer, want de term bus is in Laos nogal rekbaar. Van rammelbus over bestelwagen tot songtaew, een pick-up met open laadbak, afhankelijk van traject en vertrekuur staat een ander voertuig paraat.
Even ticketjes kopen, 3 tickets, want Cel en Roos betalen samen één ticket, samen 10 euro. De dame achter de balie vraagt onze paspoorten, blijkbaar heeft deze busmaatschappij een extra verzekering voor buitenlanders. Als we de busrit niet zouden overleven krijgen onze nabestaanden volgens het ons overhandigde document 25.000.000 kip, zo'n 2500 euro, hetzelfde bedrag bij blijvende invaliditeit en bij verwonding 16 euro ná het verlaten van het ziekenhuis. Met geweldig gerust gevoel stappen we de bus op. Zoals bij iedere rit galmt er ook vandaag luide Lao-pop uit de luidsprekers. Ik ben een redelijk tolerante mens en kan gerust wat begrip opbrengen voor verschillende manieren van volksexpressie, maar Lao-pop is ronduit slecht. Tijdens heel wat ritten, als de cd weer eens twee strofes terugspringt nadat we over de tienduizendste put gereden zijn, bekruipt me de behoefte om enkele cd's te kopen om ze nadien ritueel te verbranden, voorlopig biedt de idee alleen voldoende troost.
Klokslag 10.30 rijdt de ondertussen bijna volgelopen bus de weg op. Luid toeterend zoekend naar extra
klanten, want er is in Laos altijd nog een plaatsje vrij. Een half uur toeteren en 15 kilometer later vindt de chauffeur dat hij al flink gewerkt heeft en stopt aan een eetstalletje om samen met zijn hulpjes uitgebreid te lunchen. De hele bus wacht gelaten tot de maagjes gevuld zijn, niemand geeft een kik.
De volgende 150 kilometer rijdt de bus tegen 40 per uur, nog heviger toeterend dan voorheen. En met resultaat, want de ene na de andere Laotiaan kruipt erbij. Als alle banken netjes gevuld zijn schuiven ze met plezier plastic krukjes in het gangpad, goed voor een twintigtal extra plaatsen. Plots algemene hilariteit als ondergetekende even in paniek schiet nadat een motorfiets, waar vanzelfsprekend ook nog plaats voor was, benzine begint te lekken achteraan in de bus, ongeveer boven de hete motor. Terwijl ik klaar sta om met mijn kroost een spurtje richting uitgang te trekken zit de halve bus te lachen met de vreemde buitenlander.
Een ander fenomeen op Laotiaanse bussen zijn verkoopsters van kip, geroosterde insecten, rijst en andere lekkernijen die zich bij iedere stopplaats op de bus wringen, soms met 15 tegelijk om al krijsend hun waren aan de man te brengen, het is telkens bukken om geen brochette in je oog te krijgen.
Na nog een plasstop langs de kant van de weg, waarbij de mannen spontaan de rechtse en de vrouwen de linkse bosjes induiken vindt de buschauffeur plots zijn gaspedaal. Tegen een stevige 80 per uur sjeesen we richting Pakse. Na 6 uur bussen komen we aan in het busstation, nog niet in Pakse want het station ligt hier maar liefst 7 kilometer buiten het centrum. De tuktukchauffeurs hebben hier duidelijk afgesproken om buitenlanders te naaien en vragen 8 euro voor de rit. Als we hun, al ietwat heetgeblakerd van de busrit, duidelijk maken dat ze hun tuktuk op een door godvergeten plek mogen steken en onze rugzakken aandoen om te voet te vertrekken zakt de prijs plots tot 5 euro. Nog te veel, maar soit. De tuktukchauffeur duwt, om ons van het laatste stukje van de rit nog wat extra te laten genieten, nog een hele familie, van overgrootoma tot snottebellenbaby, mee aan boord. Gelukkig is er vandaag in het eerste guesthouse waar we aankloppen plaats.