Honderdtachtig dagen leven op het ritme van de landen die je doortrekt doet toch wel iets met een mens én met een familie. Duizenden kilometers met bus, vliegtuig, trein, boot, tuktuk, bromfiets... door vijf landen naar zesenveertig bestemmingen. Slapen in een vijftigtal guesthouses, gaan tafelen in honderden restaurantjes en straatstalletjes.
Na zes maanden hebben we vooral spijt dat we terug moeten, we zouden er makkelijk nog enkele continenten kunnen aanplakken. Een teken dat onze keuze om een redelijk georganiseerd leven een tijdje achter ons te laten de juiste was.
Wat we op voorhand niet konden inschatten was het effect dat zoveel vervreemding op de kinderen zou hebben. Weg van school, oma's en opa, vrienden, de sofa, het haardvuur, pistoleetjes op zondag... weinig houvast en routine. Achteraf beseffen we dat kinderen nooit het excuus mogen zijn om niet te vertrekken. Hun aanpassingsvermogen is onwaarschijnlijk groot. Als we na een vermoeiende busreis, met steevast voor en achter ons simultaan overgevende mensen, aankwamen in het volgende guesthouse met alweer niet zo lentefrisse lakens en sanitair en we een beetje suf voor ons uitstaarden vroegen Cel en Roos zich iedere keer verbaasd af wat nu net het probleem was.
Reizen is ook mensen ontmoeten, eerst en vooral de fijne Thaise, Laotiaanse, Cambodiaanse, Vietnamese (alhoewel) en Birmeese inwoners die geen boodschap hebben aan een cursus mindfulness, een tienbeurtenkaart yoga, Emile Ratelband of de jaarlijkse gejaagde autorit naar één of andere Spaanse costa om aan de dagelijkse stress te ontsnappen. Mensen hebben hier niet veel maar zijn vaak oprecht gelukkig.
Ook fijne ontmoetingen met andere reizigers met wie we enkele uren of soms dagen rondtrokken. Marleen, Barry, Ellen, Marshall. En de rondreizende franse familie: Christophe, Sandrine, Mateo, Lili, Nina-Rose en de Zwitserse Celine met wie een tiental dagen rondtrokken in centraal Laos.
Een ferme merci aan Cel en Roos die een half jaar geleden als Chinese vrijwilligers de rugzak aansnoerden en ons, zelfs op moeilijkere dagen, moedig volgden op onze reis. Bedankt aan Johan en Sophie, die ons huisje zes maanden lang gesoigneerd hebben als echte huisvaders. Els en Wim voor onze rekeningen, post en ander paperassenwerk op te volgen. Bedankt voor al de mailtjes en voor het redelijk massaal opvolgen van ons blogje.
Danny Katleen Cel Roos
1 opmerking:
Geniet nog van die allerlaatste dagen alsof ze de eerste zijn. En tot zeer binnenkort.
Een werknemer van een niet verder bij naam genoemd grafisch bedrijf.
K.D.
Een reactie posten