Mekong:

Al ruim drie maanden reizen we in het kielzog van de Mekong, één van 's werelds grootste en meest tot de verbeelding sprekende rivieren. Eigenlijk hebben we er voor ons vertrek nooit echt bij stilgestaan dat de Mekong een groot deel van onze route een beetje een reisgezel zou worden. Van de grensovergang tussen Thailand en Laos, waar we met een bootje de Mekong overstaken, over de Waterfeesten die we in heel wat steden en dorpen meemaakten, tot de rustige fourthousand islands in het zuiden van Laos. Al ruim tweeduizend kilometer reizen we mee op het tempo van deze bruine reus. Hier in het zuiden van Vietnam lost de Mekong zijn vruchtbaar slib in een reusachtige delta en stroomt in de Zuid-Chinese zee. In Can Tho, de grootste stad in de Mekong-delta huren we een klein bootje en varen vijf uur lang over rivieren en kanalen.

We zijn ondertussen aangekomen in Ho Chi Minh, de grootste stad van Vietnam. Een bruisende metropool die dag en nacht leeft. Het contrast is groot met Loas waar zelfs in de hoofdstad Vientiane om tien uur 's avonds iedereen al onder de wol ligt. Vietnamezen leven harder en sneller. Ho Chi Minh is een wriemelende mierennest van mensen en brommers. Miljoenen zouden er rondrijden in de stad. De straat oversteken vergt dan ook stalen zenuwen maar vooral een bijzondere techniek. De verkeersstroom is zo continue dat je nooit de overkant bereikt als je wacht op een rustig moment. Je stapt gewoon aan een gelijkmatig tempo en zonder bruuske bewegingen naar de overkant, de massa's bromfietsen die ondertussen op je afkomen laveren als in een ingestudeerde choreografie netjes om je heen. Je moet er van houden, maar wij vinden Ho Chi Minh een geweldige stad.