De vochtige monnik:

De laatste dagen verkennen we de streek rond Mae Hong Son verder op onze brommertjes. We hebben 2 recente modelletjes gehuurd die ons zonder brokken over redelijk stevige bergen moeten loodsen. En dat lukt maar net, de zwaarste hellingen komen we op een slakkengangetje boven. De landschappen hebben postkaartkwaliteiten. Na enkele dagen op onze brommertjes beginnen Roosje haar oogjes redelijk te zwellen, ze kan blijkbaar niet echt goed tegen de wind. 

We zijn in Mae Hong Son, na één maand reizen, voor de eerste keer een andere rondreizende familie tegengekomen. Een Frans gezin met drie kinderen die al twee maanden Indonesië achter de kiezen heeft, en nu zowat dezelfde route als ons zal volgen. De kinderen van beide gezinnen zijn dolgelukkig om samen te spelen.

Op onze zoektocht naar de "fishcave", een grot waar een redelijk unieke vissoort rondzwemt, hebben we een wel erg bijzondere monnik ontmoet. De man woont blijkbaar al jaren in een vochtige grot van 3 bij 4 meter, waar hij enkele vierkante meter vloer heeft betegeld. Zijn "woonkamer" staat vol met emmers die tot de rand gevuld zijn met doorgesijpeld water. De volledig getatoeëerde man was zeer verheugd met ons bezoek en wou dolgraag op de foto, hij was iedere keer vooral benieuwd om zichzelf op foto te zien op het lcd schermpje van ons fototoestel en was bij iedere foto dolgelukkig. Het is niet in te beelden hoe je hier je leven kan doorbrengen. Na een kleine gift heeft de monnik al biddend ons vieren een geluksbandje omgebonden.

We zijn ondertussen met een comfortabele binnenvlucht van Mae Hong Son naar Chiang Mai gevlogen. We  nemen een dag of twee wat rust en trekken door naar Chiang Rai, waarschijnlijk onze laatste stop voor Laos.